Από τα πιλοτήρια στις οθόνες: Η νέα γενιά του Ελληνικού Στρατού εκπαιδεύεται για έναν πόλεμο «που αλλάζει κάθε δύο μήνες»

Δεν βρίσκονται μέσα σε πιλοτήριο ούτε κρατούν χειριστήριο μαχητικού αεροσκάφους.

Φοράνε ειδικά γυαλιά, έχουν τα μάτια καρφωμένα στην εικόνα που μεταδίδει μια κάμερα από εκατοντάδες μέτρα μακριά και μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου καλούνται να πάρουν αποφάσεις που μπορούν να κρίνουν την έκβαση μιας στρατιωτικής επιχείρησης.

Είναι οι νέοι χειριστές στρατιωτικών drones του Ελληνικού Στρατού, οι οποίοι εκπαιδεύονται στο Κέντρο Επιχειρήσεων Προσομοίωσης «ΙΑΝΟΣ» για ένα πεδίο μάχης όπου η τεχνολογία εξελίσσεται ταχύτερα από οποιοδήποτε οπλικό σύστημα των προηγούμενων δεκαετιών.

Η εποχή των drones αλλάζει τον στρατό

Οι εικόνες από τον πόλεμο στην Ουκρανία απέδειξαν ότι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη δεν αποτελούν πλέον ένα συμπληρωματικό μέσο επιτήρησης, αλλά έναν από τους βασικούς πρωταγωνιστές των σύγχρονων επιχειρήσεων.

Αναγνώριση, συλλογή πληροφοριών, στοχοποίηση, ακόμη και επιθέσεις ακριβείας πραγματοποιούνται πλέον από μικρά ιπτάμενα συστήματα που μπορούν να αλλάξουν τις ισορροπίες στο πεδίο της μάχης.

Ακριβώς σε αυτή τη νέα πραγματικότητα προσαρμόζεται και ο Ελληνικός Στρατός, επενδύοντας όχι μόνο στην προμήθεια νέων Συστημάτων Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών (ΣΜΗΕΑ), αλλά κυρίως στους ανθρώπους που θα τα χειρίζονται.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΧΗΡΑΣ

Από τον εξομοιωτή… στα ελληνικά drones

Η εκπαίδευση στο Κέντρο «ΙΑΝΟΣ» ξεκινά από τους εξομοιωτές πτήσης και μικρά εμπορικά drones, ώστε οι εκπαιδευόμενοι να αποκτήσουν τις βασικές δεξιότητες χωρίς υψηλό κόστος ή επιχειρησιακό ρίσκο.

Σταδιακά περνούν σε πιο απαιτητικά συστήματα και τελικά εκπαιδεύονται ακόμη και σε drones που έχουν σχεδιαστεί και κατασκευαστεί από τον ίδιο τον Ελληνικό Στρατό.

Στόχος δεν είναι απλώς να μάθουν να απογειώνουν και να προσγειώνουν ένα drone. Όπως εξηγούν οι εκπαιδευτές, ο χειρισμός πρέπει να γίνει «δεύτερη φύση», ώστε ο χειριστής να επικεντρώνεται αποκλειστικά στην αποστολή και όχι στις κινήσεις του χειριστηρίου.

Η μεγάλη πρόκληση λέγεται FPV

Το δυσκολότερο στάδιο της εκπαίδευσης αφορά τα drones τύπου FPV (First Person View).

Ο χειριστής φορά ειδικά γυαλιά και βλέπει ακριβώς ό,τι «βλέπει» και το drone, αποκτώντας την αίσθηση ότι πετά ο ίδιος.

Σε αντίθεση με τα συμβατικά συστήματα, τα FPV δεν διαθέτουν βοηθήματα όπως αυτόματη σταθεροποίηση ή υποβοήθηση μέσω GPS. Κάθε λάθος κίνηση μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια του ελέγχου, γεγονός που απαιτεί εξαιρετικά αντανακλαστικά, αυτοσυγκέντρωση και συνεχή εξάσκηση.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΧΗΡΑΣ

Δεν αρκεί να είσαι καλός στα videogames

Οι εκπαιδευτές επιλέγουν τους υποψήφιους με αυστηρά επιχειρησιακά κριτήρια, καθώς δεν ανταποκρίνονται όλοι με τον ίδιο τρόπο στις απαιτήσεις της εκπαίδευσης.

Παρότι ένας από τους εκπαιδευόμενους παραδέχεται ότι η ενασχόλησή του με τα videogames τον βοήθησε να αναπτύξει καλύτερο συντονισμό κινήσεων και γρήγορα αντανακλαστικά, όλοι επισημαίνουν ότι η πραγματικότητα απέχει πολύ από ένα παιχνίδι.

Ο χειριστής ενός στρατιωτικού drone καλείται να διαχειριστεί πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο, να επιχειρεί υπό πίεση και να υποστηρίζει δυνάμεις που βασίζονται στις εικόνες και στα δεδομένα που εκείνος μεταδίδει.

Ένας πόλεμος που αλλάζει κάθε δύο μήνες

Ίσως η πιο χαρακτηριστική φράση που ακούγεται από τους εκπαιδευτές είναι ότι το σύγχρονο πεδίο επιχειρήσεων αλλάζει σχεδόν κάθε δύο μήνες.

Νέα drones, νέα αντίμετρα, νέες τακτικές και διαφορετικές απειλές εμφανίζονται με ταχύτητα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θα θεωρούνταν αδιανόητη.

Αυτό σημαίνει ότι η εκπαίδευση δεν τελειώνει ποτέ. Οι χειριστές καλούνται να διατηρούν συνεχή επαφή με τα συστήματα και να ανανεώνουν διαρκώς τις γνώσεις τους, καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται σχεδόν με τον ίδιο ρυθμό που εξελίσσονται και οι ίδιες οι συγκρούσεις.