«7 σφαίρες στο κεφάλι»

Δεν ξέρουμε ακόμη όλες τις απαντήσεις. Δεν ξέρουμε αν υπήρξε ευθεία βολή ή εποστρακισμός. Δεν ξέρουμε ποια σφαίρα προήλθε από ποιο όπλο. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη στα τελευταία δευτερόλεπτα της καταδίωξης. Γι’ αυτό υπάρχουν οι πραγματογνώμονες, οι εισαγγελείς και τα δικαστήρια.

Αλλά υπάρχουν στιγμές που ακόμη και πριν μιλήσει η Δικαιοσύνη, μια κοινωνία δικαιούται να σταθεί για λίγο σιωπηλή μπροστά σε ένα ερώτημα.

Επτά σφαίρες στο κεφάλι;

Αν επιβεβαιωθεί από την έρευνα για το τραγικό περιστατικό στο Άργος αυτό που καταγγέλει η μητέρα (ότι ο 20χρονος δέχθηκε 7 σφαίρες στο κεφάλι), τότε δεν μιλάμε απλώς για μια τραγωδία. Μιλάμε για κάτι που δύσκολα μπορεί να χωρέσει στη λογική. Δεν έχουμε ακόμη επίσημη ανακοίνωση για το πόσες σφαίρες δέχθηκε, αλλά στο σημείο εντοπίστηκαν τουλάχιστον 13 κάλυκες.

Ναι, υπήρχε καταδίωξη. Ναι, κανείς δεν ζητά από έναν αστυνομικό να γνωρίζει αν ο άνθρωπος που καταδιώκει βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, έχει ψυχική νόσο ή βρίσκεται σε κατάσταση πανικού.

Ναι, εκείνη τη στιγμή οι αστυνομικοί καλούνται να πάρουν αποφάσεις μέσα σε δευτερόλεπτα.

Όλα αυτά είναι αλήθεια. Αλλά υπάρχει και μια άλλη αλήθεια. Ο 20χρονος δεν καταδιωκόταν επειδή είχε διαπράξει τρομοκρατική επίθεση. Δεν είχε πάρει ομήρους. Δεν υπήρχαν πληροφορίες ότι είχε μόλις σκοτώσει κάποιον.

Η Δικαιοσύνη θα κρίνει αν υπήρχε πραγματικός κίνδυνος για τη ζωή των αστυνομικών ή τρίτων και αν δικαιολογούνταν η χρήση των όπλων. Όμως αν αποδειχθεί ότι το σώμα του δέχθηκε τέτοιας έκτασης πυρά, τότε ο προβληματισμός γίνεται ακόμη μεγαλύτερος.

Το ερώτημα που δεν πρέπει να ξανατεθεί ποτέ

Η πληροφορία ότι ο 20χρονος βρισκόταν στο φάσμα του αυτισμού συγκλονίζει πολλούς. Και προσωπικά με αγγίζει περισσότερο από όσο μπορώ να περιγράψω.

Όχι επειδή αλλάζει τις ευθύνες. Ο νόμος δεν εφαρμόζεται διαφορετικά ανάλογα με τη διάγνωση κάποιου. Αλλά γιατί υπενθυμίζει πόσο εύθραυστη μπορεί να γίνει μια κατάσταση μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Σκέφτομαι πόσο εύκολα ένα παιδί που πανικοβάλλεται μπορεί να πάρει λάθος αποφάσεις. Πόσο δύσκολο είναι, ακόμη και για τους γονείς του, να προβλέψουν κάθε αντίδρασή του. Και, ναι, δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι στη θέση αυτού του παιδιού θα μπορούσε να βρίσκεται και το δικό μου.

Δεν χρειάζεται δίκη από τα τηλεοπτικά παράθυρα ούτε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό θα ήταν άδικο για όλους. Χρειάζεται κάτι απλό. Να μάθουμε τι ακριβώς συνέβη. Να αποδοθούν οι ευθύνες, όποιες κι αν είναι.

Όμως υπάρχει ένα ερώτημα που θα συνεχίσει να βαραίνει τη συνείδηση όλων μας, όποια κι αν είναι η δικαστική ετυμηγορία: θα μπορούσε αυτή η καταδίωξη να είχε τελειώσει χωρίς έναν 20χρονο νεκρό; Αν η απάντηση είναι «ναι», τότε το χρέος μας δεν είναι μόνο να αποδοθούν ευθύνες. Είναι να διασφαλίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ ξανά να τεθεί το ίδιο ερώτημα.